Text Size
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7

blog

 ...wiele ze mnie tu zostanie poza grobem." Tak pisał Horacy w "Pieśni III". Nie umarł. Nadal żyje w swoich dziełach. Tak samo, jak inni przed nim i po nim: poeci, pisarze, pieśniarze, kompozytorzy, malarze, rzeźbiarze i inni artyści wszechczasów.

Prawie osiemdziesiąt lat temu, w Brandenburgii, niedaleko miejscowości Furstenberg, więźniarki KL Ravensbruck rozpaczliwie walczyły o zachowanie człowieczeństwa w zdehumanizowanym obozowym świecie. Ich bronią była twórczość: poezja i proza trzymały te dzielne kobiety przy życiu, na przekór głodowym racjom żywności i nieludzkim warunkom bytowania. Nie wszystkim udało się dotrwać do końca wojny. Jednak wołanie tych, które zdołały zostawić swój literacki ślad, nadal słychać - mimo przepaści lat, która nas od nich oddziela. "Jeśli echo ich głosów zamilknie, zginiemy" - mówi Maria Lorens, córka byłej więźniarki, Katarzyny Matei.

Pani Lorens jest pomysłodawczynią ogólnopolskiego konkursu "W Kręgu Poezji i Prozy Lagrowej Więźniarek KL. Ravensbruck", w którego trzeciej edycji wzięły udział: 

Weronika Zarzycka z klasy IV Ti,

Emilia Kondracka z klasy IV Tl

oraz Aleksandra Rozpędowska z klasy I Te.

Weronika i Emilia zostały laureatkami konkursu, zajmując drugie i trzecie miejsce. Nasze Dziewczyny otrzymały w nagrodę książki oraz gadżety. Weronika ponadto wybiera się wraz ze swoją Opiekunką - panią Agnieszką Świrską - do Rudy Śląskiej, by wziąć udział w Gali Finałowej konkursu, a także do Niemiec, gdzie zwiedzi Miejsca Pamięci KL. Ravensbruck.

Czy zrobiły to dla nagród? Dla szóstek z jezyka polskiego? Dlaczego córki świata komórek i komputerów poświęciły swój czas i energię, by nauczyć się na pamięć słów spisanych przed niemal wiekiem przez umęczone kobiety, których egzystencja zredukowana została do słowa: przetrwać? Mam nadzieję, że - niezależnie od pierwotnej motywacji - Weronika, Emilka i Ola stały się wzmocnieniem echa głosów Dziewczyn z Ravensbruck.

Mam też nadzieję, że gdy umazana na twarzy, bosa postać w skromnej sukience wyszła na scenę, gdzieś poza czasem i przestrzenią na wychudłej twarzy zagościł uśmiech a głos Grażyny splótł się w jedno z głosem Weroniki:

 

Kołysanka


Kołysz mnie do snu w Twych ramionach
Słodko kołysz mnie do snu
Blady księżyc nam swój uśmiech śle
Z dala dobranoc powiedz mu
Świat cichutko śpi.  Nie mów nic
                       o wszystkim daj zapomnieć

Daj zapomnieć o dręczącym dniu

I kołysz mnie do snu

 Lu -li w dal płynie mój śpiew
                  wśród palmowych drzew my dwoje

Lu-li piosenka w dal
                           w twych ramionach żal ukoję

 Kołysz mnie do snu - Kocham Cię
                                  przy Tobie tak dobrze mi tu

 Szczęście samo nocy tej
                                          kołysać nas do snu.

 

Grażyna Chrostowska, nr obozowy 7714

 P.S. 6 kwietnia w Gali Finałowej Weronika zajęła I miejsce. BRAWO!!


 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież